Ponjo

Het geloof in jezelf is een krachtig instrument dat de deuren opent naar een wereld van onbegrensde mogelijkheden. Het is een innerlijke overtuiging die ons aanzet tot het nemen van uitdagingen, het doorbreken van grenzen en het bereiken van onze doelen. Het idee dat we in staat zijn om onze dromen te verwezenlijken, om obstakels te overwinnen en onze potentieel te benutten, is het fundament van persoonlijke groei en succes. Dit essay onderzoekt waarom het geloof in jezelf zo cruciaal is en hoe het ons in staat stelt om een leven te leiden waarin de mogelijkheden eindeloos zijn.

Het Belang van Zelfvertrouwen
Zelfvertrouwen is de basis van het geloof in jezelf. Het is de diepgewortelde overtuiging dat we competent, waardevol en in staat zijn om onze doelen te bereiken. Zelfvertrouwen stelt ons in staat om met veerkracht om te gaan met tegenslagen en om onze angsten en twijfels te overwinnen. Het biedt een stevige basis voor onze mentale en emotionele gezondheid en vergroot ons vermogen om positieve relaties op te bouwen. Als we in onszelf geloven, stralen we dat uit naar anderen en inspireren we hen om hetzelfde te doen.

Het Overwinnen van Beperkende Overtuigingen
Helaas kunnen beperkende overtuigingen ons geloof in onszelf ondermijnen. Deze negatieve gedachten vertellen ons dat we niet goed genoeg zijn, dat we gedoemd zijn om te falen en dat we niet in staat zijn om onze dromen waar te maken. Het is essentieel om deze destructieve overtuigingen te identificeren en te vervangen door positieve, bekrachtigende gedachten. Door bewust te kiezen voor positieve zelfspraak, kunnen we onze innerlijke dialoog transformeren en ons geloof in onszelf versterken.

Het Aangaan van Uitdagingen
Geloof in jezelf moedigt ons aan om uit onze comfortzone te stappen en nieuwe uitdagingen aan te gaan. Het zijn juist deze uitdagingen die ons de kans bieden om te groeien, te leren en sterker te worden. Hoewel het eng kan zijn om het onbekende tegemoet te treden, opent het geloof in onszelf de deur naar persoonlijke ontwikkeling en succes. Door te geloven dat we in staat zijn om obstakels te overwinnen, vinden we de moed om door te zetten, zelfs als het moeilijk wordt.

Het Benutten van Kansen
Het geloof in jezelf stelt ons in staat om kansen te herkennen en te benutten. Wanneer we geloven dat we in staat zijn om onze doelen te bereiken, worden we proactief in het zoeken naar mogelijkheden die ons vooruit kunnen helpen. In plaats van af te wachten, nemen we het initiatief en streven we naar groei. Dit opent de deuren naar nieuwe ervaringen, contacten en kansen die anders aan ons voorbij zouden gaan.

Het Inspireren van Anderen
Het geloof in jezelf heeft niet alleen een positieve invloed op ons eigen leven, maar ook op dat van anderen. Wanneer we ons vol vertrouwen en vastberadenheid inzetten voor onze doelen, inspireren we anderen om hetzelfde te doen. Ons voorbeeld moedigt anderen aan om hun eigen potentieel te erkennen en na te streven, wat leidt tot een positieve en ondersteunende gemeenschap van mensen die elkaar aanmoedigen en ondersteunen.

Conclusie
Het geloof in jezelf is de sleutel tot het ontsluiten van eindeloze mogelijkheden in het leven. Het versterkt ons zelfvertrouwen, helpt ons beperkende overtuigingen te overwinnen, spoort ons aan om uitdagingen aan te gaan en stelt ons in staat om kansen te benutten. Door in onszelf te geloven, kunnen we een leven leiden dat gekenmerkt wordt door persoonlijke groei, succes en voldoening. Het geloof in jezelf is een krachtig geschenk dat we onszelf kunnen geven, en het heeft ook een positieve invloed op anderen, waardoor we een gemeenschap van zelfbewuste en gemotiveerde individuen creëren. Dus, laten we het geloof in onszelf koesteren en omarmen, wetende dat met deze innerlijke overtuiging de mogelijkheden inderdaad eindeloos zijn.

In een verre uithoek van het bedrijf waar het daglicht zelden doordringt en de wifi-verbinding nog trager is dan een slak op vakantie, bevindt zich de beruchte ICT-afdeling. Het is een plek waar competentie en logica lijken te zijn verbannen naar een andere dimensie. Hier, temidden van verouderde computers en kluwen aan kabels, probeert een moedig team van ICT-medewerkers wanhopig om het onmogelijke te doen: een fatsoenlijk netwerk en werkende computers onderhouden.

Ontmoet de managers van deze epische mislukkingen. Ze verschijnen als levende manifestaties van surrealistische chaos, met glimlachen die net zo nep zijn als hun begrip van technologie. Hun idee van ‘strategie’ lijkt te bestaan uit het gooien van dartpijltjes op een willekeurig stappenplan dat ze ergens op het internet hebben gevonden.

Zo hebben we de opperste leider van de afdeling, Manager Mafklapper. Met zijn onberispelijk geknoopte stropdas en zijn neus altijd in de lucht, is hij ervan overtuigd dat hij het genie is achter alle technologische vooruitgang. Helaas heeft hij nog steeds moeite om het verschil tussen een muis en een toetsenbord te herkennen.

Dan is er de altijd verstrooide Manager Morsdood, die meer lijkt op een wandelende zombie dan een verantwoordelijke manager. Hij is constant op zoek naar zijn bril, die meestal op zijn hoofd staat, en zijn idee van een ‘back-upplan’ is om de kapotte harde schijven te gebruiken als frisbees voor de lunchpauze.

Last but not least is de zelfbenoemde “Techno Guru” Manager Geen-idee. Met een vocabulaire vol technische termen die hij niet begrijpt, geeft hij steevast instructies die zo vaag zijn dat ze kunnen worden geïnterpreteerd als een handleiding voor het bouwen van een ruimteraket.

Het arme ICT-team probeert wanhopig te voldoen aan de eisen van deze drie musketiers van incompetentie. Ze krijgen te maken met een onophoudelijke stroom van verzoeken die vanuit het niets lijken te verschijnen, met de haastige toevoeging van “het had gisteren al af moeten zijn!” Het concept van realistische deadlines is voor de managers slechts een mythische legende.

Terwijl ze worstelen met verouderde apparatuur en onbegrijpelijke beveiligingsprocedures, slagen de ICT-medewerkers er nog steeds in om het netwerk draaiende te houden. Maar in plaats van lof, ontvangen ze enkel de schijn van waardering van de managers, die hen belonen met een schouderklopje terwijl ze in dezelfde zin klagen over de vermeende traagheid van hun computers.

Ondertussen, terwijl de managers het hele team constant in een draaimolen van absurditeit laten rondtollen, proberen ze wanhopig om de ICT-afdeling “te vernieuwen” door ongeteste software-updates uit te voeren en te investeren in dure, maar volledig nutteloze nieuwe gadgets waarvan niemand weet hoe het werkt.

En zo gaat het leven op de ICT-afdeling voort, in een eindeloze cyclus van chaos en verwarring. Terwijl de managers genieten van hun denkbeeldige successen, blijven de ICT-medewerkers de helden in de schaduw, strijdend tegen technologische monsters die ze niet hebben geschapen, maar wel moeten bestrijden. Maar ach, wie heeft fatsoenlijk werkende computers nodig in een organisatie toch?

De zon kwam langzaam op en wierp een gouden gloed over het strand. Ze glimlachten naar elkaar, want dit was precies waar ze naar uitgekeken hadden: een ontspannen vakantie aan zee, weg van de dagelijkse drukte.

Ze lagen samen op hun strandbedjes, terwijl de telefoon aan de oplader lag en de computer thuis was gebleven. Dit betekende dat ze even helemaal los waren van de digitale wereld en zich volledig konden overgeven aan de rust en schoonheid van de natuur om hen heen.

Het geluid van de golven en het gekrijs van de meeuwen zorgden voor een kalmerende symfonie. Janet sloot haar ogen en liet het zachte, warme zand tussen haar tenen glijden. Willem stond op en rende als een enthousiast kind richting de zee voor een verfrissende duik. Hij dook in de golven en voelde de vrijheid van het water om hem heen. Janet glimlachte terwijl ze naar hem keek, blij dat ze deze speciale momenten samen deelden.

Na zijn duik kwam Willem terug, en samen nestelden ze zich op hun strandbed. Ze genoten van de rustige ochtend, zich realiserend dat ze beiden echte #oceanlovers waren. De zee had altijd een magische aantrekkingskracht op hen gehad, en ze voelden zich thuis en volkomen gelukkig wanneer ze aan de kust waren.

Willem schonk twee heerlijke cappuccino’s in. Terwijl ze van hun koffie genoten, keken ze uit over de uitgestrekte zee. De golven rolden zachtjes over het strand en lieten schuimsporen achter. De zilte zeelucht vulde hun longen en vulde hen met een gevoel van vrijheid.

Na een tijdje begon Willem te dagdromen, zijn blik gefixeerd op de dansende golven. Hij voelde zich geïnspireerd en vroeg aan Janet: “Zou het niet geweldig zijn om hier een paar weken te blijven en een boek te schrijven? Over onze liefde voor de zee en de natuur?”

Janet knikte enthousiast. “Ja, dat zou een droom zijn die uitkomt! Laten we het serieus overwegen. Een retraite aan zee, omringd door onze favoriete elementen, zou fantastisch zijn.”

En zo begonnen Janet en Willem te plannen. Ze besloten om later dat jaar terug te keren naar deze magische plek, niet alleen voor een korte vakantie, maar voor een langere periode van inspiratie en creatie.

Terwijl de dag vorderde, genoten ze nog van vele mooie momenten aan zee. Ze wandelden hand in hand langs de waterlijn, verzamelden schelpen als herinneringen, en maakten plannen voor hun toekomstige retraite.

En wanneer de zon uiteindelijk onderging aan de horizon, voelden Janet en Willem een diepe dankbaarheid. Ze wisten dat deze vakantie aan zee hun liefde voor de oceaan alleen maar had versterkt en dat hun band als #oceanlovers sterker was dan ooit tevoren.

Verdrietige Schaduwen: Een Strijd Tegen Pesten!

In een klein dorpje woonde een jongen, die Anton werd genoemd. Hij stond bekend om zijn levendige verbeelding en zijn gave om verhalen tot leven te brengen met zijn woorden. Op een dag gebeurde er iets wat zijn wereld op zijn kop zette.

Het begon allemaal toen Anton een mysterieuze brief ontving. Het was een anonieme boodschap die beweerde dat zijn leven in gevaar was. Hij was geschrokken en voelde een angst die hij nog nooit eerder had gevoeld. Hij begon overal schaduwen te zien en voelde zich voortdurend bekeken.

Terwijl de dagen voorbijgingen, nam de angst bij Anton toe. Hij begon in zichzelf te praten en voelde zich gevangen in een wereld vol dreiging. Hij kon zijn vrienden niet vertrouwen en durfde niet eens naar school te gaan. Zijn leven leek te zijn veranderd in een eindeloze nachtmerrie.

Op een avond, terwijl hij alleen in zijn kamer was, barstte Anton in tranen uit. Hij huilde zo intens dat zijn lichaam schokte, maar er kwamen geen tranen. Zijn verdriet was zo diep geworteld dat het zijn fysieke vermogen om te huilen oversteeg. Hij voelde zich eenzaam en kwetsbaar, omringd door een onzichtbaar kwaad.

Op dat moment kwam zijn beste vriendin, Lisa, de kamer binnen. Lisa zag de pijn en angst in de ogen van Anton en wist dat ze iets moest doen. Ze ging naast Anton zitten en sloeg haar armen om hem heen. “Het spijt me zo dat je je zo voelt,” fluisterde Lisa zachtjes. “Maar ik ben hier voor je, en ik geloof in je.”

Anton keek op en zag de oprechtheid in de ogen van Lisa. Hij voelde zich veilig en begrepen. Langzaam maar zeker begonnen zijn tranen te stromen, bevrijdend en helend. Het was alsof het verdriet dat hem zo lang had overweldigd, eindelijk een weg naar buiten vond.

In de dagen die volgden, begonnen Anton en Lisa samen de waarheid te achterhalen achter de mysterieuze dreiging. Ze ontdekten dat de brief een pesterij was, bedacht door iemand die jaloers was op Anton ‘s vermogen om verhalen te vertellen. Het was een wreed spel dat was ontworpen om hem te breken.

Met de waarheid aan hun zijde, besloten Anton en Lisa om het hoofd te bieden aan de pester en hun vriendschap te versterken. Ze lieten de angst achter zich en begonnen een campagne van positiviteit en creativiteit. Anton schreef een verhaal dat haar eigen moed en veerkracht weerspiegelde, en Lisa hielp haar om het te delen met de wereld.

Langzaam maar zeker begon het dorp te begrijpen wat Anton had doorgemaakt en hoezeer hij was gegroeid door zijn ervaringen. Hij kreeg steun en aanmoediging van de mensen om hem heen, en zijn verhalen raakten de harten van velen. Anton besefte dat hij sterker was dan hij ooit had gedacht en dat hij altijd zijn eigen stem kon laten horen.

Want in het gezicht van grote angst en dreiging vond Anton de kracht om door te gaan. Hij leerde dat tranen geen teken van zwakte waren, maar een symbool van zijn innerlijke kracht. En met zijn  woorden en de steun van zijn vrienden, zou hij blijven schrijven en een licht verspreiden dat de duisternis zou verdrijven.

De kracht van “sorry”, “goedemorgen” en complimentjes ligt in hun vermogen om positieve verbindingen te creëren en relaties te versterken. Hoewel elk van deze uitdrukkingen verschillende contexten heeft, delen ze een gemeenschappelijk doel: communicatie met respect en vriendelijkheid.

Het woord “sorry” heeft de kracht om verontschuldiging en empathie over te brengen. Door oprecht spijt te betuigen voor een fout, kan het de emotionele last verminderen die is veroorzaakt door misverstanden, beledigingen of verkeerde acties. Het kan een brug slaan tussen mensen, misverstanden uit de weg ruimen en het pad effenen voor vergeving en verzoening.

“Goedemorgen” is een eenvoudige, alledaagse begroeting die echter een grote impact kan hebben. Door iemand te begroeten met een vriendelijk “goedemorgen”, geef je blijk van erkenning, respect en interesse in de ander. Het opent de deur naar positieve interacties en kan de stemming van zowel de groeter als de ontvanger verbeteren. Een simpele begroeting kan een gevoel van verbondenheid en welzijn bevorderen, vooral in professionele omgevingen of sociale situaties.

Complimentjes zijn krachtige instrumenten om waardering en positiviteit te uiten. Door iemand een welgemeend compliment te geven, erken je hun vaardigheden, prestaties of persoonlijkheid. Dit kan het zelfvertrouwen vergroten, een gevoel van eigenwaarde versterken en de relatie tussen mensen versterken. Complimentjes zijn eenvoudige gebaren, maar ze hebben de potentie om iemands dag op te fleuren en een langdurig positief effect te hebben.

Kortom, de kracht van “sorry”, “goedemorgen” en complimentjes ligt in hun vermogen om respect, empathie, positieve interacties en verbindingen tot stand te brengen. Door deze uitdrukkingen te gebruiken, kunnen we de wereld om ons heen een beetje vriendelijker en warmer maken.

Een leraar schreef het volgende op het bord:

1×9 = 9, 2×9 = 18, 3×9 = 27, 4×9 = 36, 5×9 = 45, 6×9 = 54, 7×9 = 63, 8×9 = 72, 9×9 = 81, 10×9 = 91

Eerst giechelde er een paar en daarna lachten veel studenten omdat de leraar zich kennelijk had verrekend. 10×9 = 91?

De leraar wachtte tot iedereen weer stil was. Vervolgens zei hij: “Ik heb deze fout met opzet gemaakt om iets te demonstreren. Ik heb 9 problemen correct opgelost en slechts 1 fout gemaakt. In plaats van me te feliciteren met het correct oplossen van 9 van de 10 problemen, lacht u om mijn fout. En hier heeft u duidelijk laten zien hoe ons systeem werkt. En dat is heel triest, maar helaas waar.

We leven een cultuur van fouten die ertoe leidt dat mensen gewond raken en soms zelfs vernederd worden omdat ze fout zijn. We moeten leren mensen te prijzen voor hun successen en ook om ze te waarderen voor hun kleine fouten. Geloof me, de meeste mensen doen veel meer goed dan fout, en toch worden ze beoordeeld op de weinige fouten die ze maken. Ik wil voorstellen dat het goed is om meer te prijzen en minder te bekritiseren, omdat dat resulteert in zoveel meer, meer genegenheid, meer samenwerking en minder negatieve zintuigen.

In de hoop dat de les die je zojuist hebt geleerd veel belangrijker was dan het resultaat van 10×9. #leiderschap

Een man vindt een cocon van een vlinder en neemt deze mee naar zijn huis. Op een dag verschijnt er een kleine opening in de cocon. De man kijkt een paar uur toe hoe de vlinder worstelt om zich door de kleine opening naar buiten te werken.

Het lijkt erop dat het proces niet langer meer vooruit gaat. Het ziet er naar uit dat de vlinder zover gekomen is als hij kan en niet meer verder komt. Dus besluit de man de vlinder te helpen. Hij neemt een schaar en knipt de rest van de cocon open. De vlinder kan zich nu vrij eenvoudig losmaken.

Maar de vlinder heeft een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De man verwacht dat de vlinder elk moment zijn vleugels zal uitslaan en het lichaam daarmee ondersteunt. Maar dat gebeurt niet. De vlinder besteedt de rest van zijn leven aan rondkruipen met een gezwollen lichaam en verfrommelde vleugels. De vlinder is nooit in staat te vliegen.

Wat de man in al zijn goedheid niet begreep was dat de krappe cocon en de worsteling die nodig was om door de opening te kruipen, de manier was om de lichaamsvloeistof van de vlinder in de vleugels te pompen zodat de vlinder klaar zou zijn te vliegen als het de vrijheid had bereikt uit de cocon.

Soms zijn worstelingen exact wat we nodig hebben in het leven. Als we onszelf toe zouden staan zonder obstakels door het leven te gaan, zouden we invalide zijn. We zouden nooit zo sterk worden als wat we kunnen zijn.

We zouden nooit kunnen vliegen.

Ik zie soms dingen op Twitter voorbij komen, dat ik altijd moet denken aan de welbekende 3 O’s…. Oh, oh, oh….

Heeft u weleens gehoord van ‘urban knitting’? Nou, ik tot vandaag niet.  Helaas kwam er vanmorgen een eind aan mijn ontwetendheid toen iemand op Twitter me een linkje toestuurde van een stel ‘kunstenaars’ die het te bespottelijk voor woorden vinden dat ze niet actief gesteund worden door de gemeente en / of het bedrijfsleven.

Nou ja, dat is niet helemaal waar. De breiclub in kwestie kan zich namelijk wel degelijk heugen in de aandacht van de gemeente, alleen gaat het ze allemaal niet snel genoeg:

Want de kunstenaars van het Kunstcollectief zijn niet alleen bekend door de Urban Knitting acties. Zij verzorgen workshops en gebruiken kunst & cultuur om de leefbaarheid in de Leidse wijken te verbeteren. Kunstcollectief De Mors brengt verschillende mensen met verschillende achtergronden met elkaar in contact. ‘Veel van onze projecten verzinnen we samen met de bewoners. Zo maken we wijkbeelden, organiseren we beeldhouwworkshops, hebben we het Morsfestival opgericht en hebben we laatst het Open Podia de Mors georganiseerd en niet te vergeten, het Morsmonster voor de Torteltuin gecreëerd. Met al deze initiatieven verzorgen we een unieke rol in de wijk.’

Dat zijn de gevleugelde woorden van Simone van Olst, voorzitter en een van de kunstenaars van het Kunstcollectief. In de binnenkort te verschijnen cultuurnota van de gemeente wordt de club een pand beloofd. Einde verhaal, zou je denken. Welnee! Ziet u, de ‘kunstenaars’ vinden dat men best wat sneller in actie kan komen.

Zoals Van Olst zegt: “Helaas hebben wij nu een nieuw onderkomen nodig, niet volgende maand”.

Vervolgens worden ondernemers met teveel panden en geld dan goed voor ze is gevraagd om contact met deze vrolijke flierefluiters op te nemen.

Indien u niet weet wat urban knitting precies is: het komt er blijkbaar op neer dat een stel werkloze ‘kunstenaars’ een lapje breit, waarna ze dat ophangen aan, zeg, een boom. Of een plant. Of een auto. Of een boot.

En, tja, dat is het dan eigenlijk wel. Dat noemen we dan kunst, en daar vragen we dan subsidie en panden, en weet ik veel wat voor gekkigheid voor. Zo leuk! De wijk wordt er echt kleurrijk van.

Heeft iemand je wel eens verteld dat je helemaal goed genoeg bent?
Dat je mooi genoeg, lief genoeg, wijs genoeg, sterk en slim genoeg bent?
Heeft iemand gezien dat je je best doet te roeien met de riemen die je hebt, om te gaan met alles dat het leven je biedt en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet?
Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen, even rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen?
Fluistert iemand je steun en bemoediging toe zoals: goed zo, toe maar, moet je doen, je mag nee zeggen, kom op, je kan het, volhouden, je moet niks, laat maar los, het is goed, je durft het wel.

Wat je ook doet, ik sta achter jou?

Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering en trots bij je bed naar je kijken?
Zingt iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen en kust iemand je wakker als je akelig droomt?
Is er iemand die blij is als je thuiskomt, en die je uitzwaait en succes wenst als je weggaat?
Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort en je aanmoedigt ze achterna te gaan en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegenkomt?
Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden?
Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles ook weer voorbij gaat: dat het na iedere winter ook weer lente wordt?
Houdt er iemand van iedere centimeter van je lijf: van ieder romig vetrolletje en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is?
Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanteren, lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat “ het iets moet worden” ?

Wat je ook doet, ik help jou?

Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je : vals mag zingen, gekker dan gek mag doen, rare kleren mag dragen, glitters op mag als het jou uitkomt, je eigen smaak en stijl mag volgen, niet mee hoeft in het gareel, mag gillen en keihard mag lachen, af en toe mag spijbelen, bonbons mag smikkelen, luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn?

Wat je ook doet, ik ben er voor jou?

Is er iemand die zeker weet dat jouw intuïtie altijd het beste met je voor heeft en dat dit het kompas is waarop je wel vaart?
Is er iemand die blij is dat je bestaat en die je nooit zou willen missen omdat er niemand is zoals jij?
Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt en is er iemand die dat goed genoeg vindt, ook al kan het morgen misschien beter?
Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn?
Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje, een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind?

Wat je ook doet, ik hou van jou?

I was thinking (as i often do) that on this morning october 30th, i am married for 30 years with the love of my life.

When contemplating the last 30 years – holy crap that’s older than me at the age I got married……I’m really surprised she didn’t run!  Sticking out with me, raising kids, working, kicking kids butts out of their beds and them still wanting to hang on to the smallest piece of straw so they don’t have to learn like mom and dad did, on thier own…

I mean she stuck it out! I often wondered why she didn’t run……but she was there…always knew she would be.  All the good and bad stuff, that is what it’s suppose to be about, right?  She didn’t duct tape me to the wall even though there were some times (and still are) she might.

I truly believe we both enjoy having each other in our lives – that apparently has kept us going.
So my love, congratulations!  Guess we can move forward to another 30…

Hugz and love.